Izložba “Grafika iz kolekcije moderne egipatske umjetnosti”, izbor iz fonda Centra savremene umjetnosti Crne Gore, može se pogledati od 19. oktobra do 10. novembra u Centru savremene umjetnosti Crne Gore, u izložbenom prostoru Perjanički dom.

Anita Ćulafić, kustoskinja izložbe, je zapisala:
Kolekcija egipatske umjetnosti osim izuzetno vrijednih slika, skulpture i predmeta od keramike ima i sedamnaest djela umjetničke grafike koja oslikavaju period u umjetnosti Egipta 70-tih i 80-tih godina 20. vijeka. Da bi se bolje razumjele okolnosti koje su doprinijele razvoju umjetnosti uopšte pa tako i umjetnosti grafike koja je u svim fazama razvoja egipatske moderne imala svoje markantne predstavnike, potrebno je upoznati se sa umjetničkim djelovanjem u istorijskim uslovima toga doba.
Prva generacija modernih egipatskih umjetnika je bila vođena potrebom definisanja identiteta kroz umjetnički izraz. Postojala je bojazan da bi strane kulture i uticaji mogli umanjiti i u krajnjem slučaju izbrisati egipatski karakter. Ovo se jasno uočava u radovima pionira egipatske moderne na početku dvadesetog vijeka da bi kroz radove generacija koje su ih naslijedile postala naglašenija.
Četrdesetih godina 20. vijeka, koncepti revolucije i pobune zaživjeli su u intelektualnoj eliti posebno među članovima Društva umjetnosti i Sobode koji su bili pioniri u prihvatanju nadrealizma kao doktrine umjetničkog djelovanja. Ova generacija umjetnika bila je više okrenuta zapadnoj misli a manje opterećena pitanjem nacionalnog identiteta. Misao i umjetnost su smatrani univerzalnim humanističkim jezikom koji ne bi trebalo da utiče na umjetnikov osjećaj pripadnosti geografskoj lokaciji u kojoj je rođen. Pojavom revolucije 1952.godine, Naseristički san je pokrenuo oživljenje svih oblasti kulture u Egiptu. Egipatska umjetnička scena bila je živa a kulturna aktivnost nije bila ograničena samo na prijestonicu. Sredinom šezdesetih godina mladi umjetnici iz Aleksandrije osnivaju Društvo eksperimentalista. Stipendije koje su bile dostupne umjetnicima i rezidencije Luksorovog al-Marssama dale su im priliku da osjete Gornji Egipat i zađu u istorijske slojeve koji su sačinjavali bazu simbola i tradicija njihovog naslijeđa. Otkriće stare egipatske umjetnosti tokom vremena provedenog u Luksoru, na početku pedesetih godina imalo je značajan uticaj na njihov budući rad.
Umjetnički pokret 60-tih i 70-tih je išao u korak s međunarodnim umjetničkim trendovima toga vremena mada je uglavnom bio odraz traganja za identitetom. U oblasti grafike neki su poput Said Haedday-je i Awad Al Shemy-ja , između ostalih, istraživali egipatsku narodnu umjetnost. Drugi su, uključujući Magdy Qenawy, Fathi Ahmeda i Abdel Wahab Morsi-ja bili inspirisani lokalnim legendama i faraonskim nasljeđem, dok su kaligrafija i arapsko nasljeđe pružali uporište u radu umjetnicima poput Mariam Abdel Aleeem, Mahmoud Abdullah-a i Hussein El Gebaly-ja. Oni su pokrivali sve vrste tema, od implicitnog ili eksplicitnog izražavanja unutrašnjih složenosti sebe do političkih i socijalnih. Ovaj umjetnički zamah sa svom raznolikošću u principima, školama i eksperimentalnim praksama u medijumu, tehnici i temi, pokazuje da je glavni cilj umjetnika u to vrijeme bila snažna želja da pronađu svoje mjesto na međunarodnoj umjetniučkoj sceni.
Umjetnici grafike; Hussein El Gebaly, Mahmoud Abdullah, Awad Al Shemy, Farouk Shehata, Magdy Qenawy, Said Heddaya, Mariam Abdel Aleem, Fathi Ahmed, Abdel Wahab Morsi i Sohair Abu Shadi najeminentniji su predstavnici grafičke umjetnost svoje zemlje 70-tih i 80-tih godina 20. vijeka. Većina njih su profesori grafike na Fakultetima lijepih umjetnosti. Njihove grafike se ističu munucioznošću i perfekcijom izvedbe, autentičnim likovnim poetikama i bogatstvom tema koje karakterišu ovu generaciju egipatskih stvaralaca.